Słowa Jana Pawła II wprowadzają nas samo sedno dramatu. Przykazanie „Nie cudzołóż” jest chyba najbardziej kontestowanym spośród wszystkich w całym Dekalogu. A to właśnie jedynie ono może i powinno ochronić sprawę czystości we wzajemnych odniesieniach mężczyzny i kobiety.

 

Jaką szansę na spełnienie w miłości mają zranione, zniewolone, zwiedzione, porzucone, osamotnione serca jakże wielu dziewcząt i chłopców, kobiet i mężczyzn? Czy niewinność młodych to tylko stan przejściowy, który musi jakoby nieuchronnie ustąpić  przed tzw. prawami dorosłego życia? Jaką wartość mają miłość, wierność i uczciwość, którymi żyje tak wiele małżeństw i ku którym tęskni drugie tyle serc jeszcze samotnych? Jak skuteczniej „otoczyć troską życia” jeżeli nie w ten sposób, że przykazanie „Nie zabijaj” potwierdzimy przykazaniem „Nie cudzołóż”. Czyż to  nie „z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, czyny nierządne, kradzieże, fałszywe świadectwa, przekleństwa. To właśnie czyni człowieka nieczystym.” (Mt.15.19-20)